Adéla zamieniła laptopa na poduszkę do siedzenia i wybrała się na ferraty
Tym razem nasza markiza Adéla poszła przetestować to doświadczenie dla siebie. Wybrała ferratę, ponieważ uwielbia próbować nowych rzeczy, prześcigać się, a sport w ogóle był istotną częścią jej życia od czasu pierwszego medalu w przedszkolu. Jak było? Czytaj
Ferrata w centrum miasta
Kiedy niedawno opublikowaliśmy post przedstawiający lodową ścianę w Libercu, od razu przypomniało mi się moje całkiem niedawne doświadczenie związane z tym miejscem. Wpadłem na świetny pomysł, aby pojechać i przetestować lokalną ferratę, która jest prawdopodobnie jedną z niewielu stworzonych w samym centrum miasta.

Po pierwsze, dzień wcześniej wybrałem się na zwiad. Tak jak dzisiaj, widzę siebie stojącego na szczycie tej skały i myślącego:
"Jakbym naprawdę zamierzał to zrobić!"
Zamierzałem, oczywiście. Od dawna byłem podekscytowany ferratą. Kiedy nadszedł D-Day, dotarłem do kamieniołomu o wyznaczonej godzinie i od razu zostałem przyjęty przez instruktora. "Cześć, jestem Tomas". A może Paul? :-) Nie wiem już, ale to nie ma znaczenia, ponieważ w ciągu dnia spotkałem kilku instruktorów i wszyscy byli mili i przyjaźni. Ogólny nastrój w kamieniołomie był dobry, a strach był właśnie tam.
Tomas przyniósł mi niezbędny sprzęt, pokazał jak prawidłowo założyć i zabezpieczyć uprząż i ruszyliśmy w skały. Było podstawowe szkolenie jak korzystać z asekuracji na ferracie, jakie są zasady każdego dobrego wspinacza, a także najczęstsze błędy.
Wygląda łatwo, ale wymaga techniki
Testowano łatwą trasę nieco powyżej ziemi. Zasada jest wciąż ta sama, więc po chwili zautomatyzowałem wszystkie ruchy i dostałem pozwolenie na wspinaczkę dalej. A raczej wyżej. Kiedy już trochę się posunąłem, Tomas mówi do mnie: "Teraz spróbuj założyć "wodny fotelik" i usiądź w nim, żebyś wiedział, jakie to uczucie. Jeśli wspinasz się gdzieś przez długi czas, dobrze jest móc odpocząć". Tu pojawiła się pierwsza przeszkoda. Czy naprawdę mam porzucić wszystkie stałe punkty, które tak uczciwie wypracowałem ze skałą i po prostu zaufać poduszce siedzenia? Jakbym się bał, ale w porządku. On wie, o czym mówi. Dobrze, to działa, więc szybko wracam na skałę.

Nabieram pewności siebie by wspinać się samemu.
Tomas pokazuje mi występ na skale: "Teraz spróbuj się tam wspiąć, kiedy tam dotrzesz, wygrałeś." Wspinam się, ciesząc się tak bardzo, jak to tylko możliwe. Jest świetnie. Jestem prawie tak wysoko, jak wczoraj na wyzwaniu i nie boję się uczucia, że jestem siedem metrów pod sobą. Jest świetnie.Wszedłem na występ po raz drugi. Asekuruję się asekuracją i macham w dół do Tomka, śmiejąc się jak lecho, że jestem. Udało mi się. Yay!!!

A jak w dół?
Chcę wracać, ale nie mogę poluzować karabinka. "Tom?!" wołam. "Mam problem, nie mogę poluzować karabinka". Nic to, Thomas musiał wsiąść na siodełko i pospieszyć mi z pomocą. Powinienem dodać, że to co mi zajęło jakieś dwadzieścia minut, on "przeskoczył" w dwie.:-)
Poluzował karabinek i zachęcił mnie do spróbowania trudniejszego odcinka szlaku zamiast powrotu. Trochę się przestraszyłem, ale moja natura podpowiada mi, że choć się boję, to zdecydowanie chcę to olać. Tak więc, zachęcony obietnicą Toma, że mi pomoże, jeśli tam będzie, zmieniam karabinek i idę. Trasa do tyłu jest nieco trudniejsza, ale dobra. Przechodzę do następnej części liny, chcę zrobić krok, ale jakoś nie mam gdzie postawić stopy. Ehmm, co teraz?
"Musisz zacisnąć stopę na skale, szybko zmienić nogi i jest twój zacisk."
Hej, zrobiłem to, jestem w środku. Idę dalej. Tak, dziura między rakami, znam ją. Wykonuję skok, mój but ześlizguje się ze skały i udaje mi się złapać palec na poprzednim zacisku. Cóż, nie jest to zbyt wygodna pozycja. Trzymam się wykałaczkami nad siedmiometrową dziurą (czytaj ręce :-)) i opieram się lekko na palcach stopy, która zaczyna się mocno trząść.Nie zamierzam się podciągać, nie mam siły. Zaczynam panikować panika. Tomas idzie mi pomóc. Nagle, bez ostrzeżenia, moje ramiona puszczają i kołyszę się w fotelu. Cóż, ufam mu, że mnie utrzyma... :-)
.Tomas zabrał mnie na dół, usiedliśmy razem z innymi instruktorami przy ognisku, chłopaki zaproponowali mi drinka i wszyscy razem śmialiśmy się z tego. Zapytałem, jak trudna była sekcja, żebym wiedział, gdzie nie iść, gdy będę wspinał się gdzieś sam. Powiedział D/E. Cóż, to fajnie i jestem z siebie całkiem dumny, że udało mi się dotrzeć przynajmniej do połowy pierwszej wspinaczki. Nie mogę się doczekać, kiedy pójdę znowu. Może do Semily, mówią, że jest bardzo ładna i idealna dla początkujących.




